Υπάρχουν δύο είδη μουσικοθεραπείας: η ενεργητική και η δεκτική. Στην ενεργητική μουσικοθεραπεία, ο πελάτης συμμετέχει ενεργά, παίζοντας μουσική ή τραγουδώντας μαζί -ή και όχι- με τον μουσικοθεραπευτή, οδηγώντας έτσι στη μουσική (συν)δημιουργία. Στη δεκτική μουσικοθεραπεία ο πελάτης ακούει -δέχεται- τη μουσική, η οποία είναι προ-ηχογραφημένη ή ζωντανή μουσική και στην οποία ο πελάτης ανταποκρίνεται λεκτικά ή και όχι. Ονομάζεται «δεκτική» και όχι «παθητική», διότι ο πελάτης μπορεί να είναι φαινομενικά αδρανής, αλλά δεν γνωρίζουμε τι μπορεί να δημιουργεί μέσα του η μουσική που ακούει εκείνη τη στιγμή. Πρόκειται λοιπόν για ενεργητική ακρόαση.

Ο Ιάπωνας συγγραφέας και επιστήμονας Masaru Emoto έκανε πειράματα πάνω στη μοριακή δομή του νερού. Ο Emoto χρησιμοποίησε καθαρό παγωμένο νερό και το παρατήρησε στο μικροσκόπιο ενώ παράλληλα έπαιζε από πίσω μουσική. Ο Emoto παρατήρησε ότι σε κάθε μουσικό κομμάτι οι κρυσταλλώσεις του νερού άλλαζαν με αποτέλεσμα να δημιουργούνται κάθε φορά διαφορετικά σχήματα. Αργότερα προχώρησε το πείραμα του χρησιμοποιωντας την φωνη του αλλά και γράφοντας διαφορετικές λέξεις έξω από κάθε δοχείο νερού και το παρατηρούσε την επόμενη μέρα.