Όπως είπαμε εδώ, ένα διωτικό διακρότημα (ΔΙΔ) προκύπτει όταν στείλουμε δύο ελαφρά διαφορετικές συχνότητες συνεχόμενου ήχου, μέσω ακουστικών, σε κάθε αυτί. Στο άκουσμα αυτών των συχνοτήτων (μία στο δεξί και μία στο αριστερό αυτί), ο εγκέφαλος της εκλαμβάνει, όχι ως δύο ξεχωριστές, αλλά ως μια καινούργια ρυθμική συχνότητα [1]. Αντί δύο συνεχόμενων ήχων, ο εγκέφαλος καταλαβαίνει έναν επαναλαμβανόμενο χτύπο, ένα παλμό. Το ΔΙΔ. Στη συνέχεια ακολουθεί αυτή τη συχνότητα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας, ο εγκέφαλος, εξαιτίας των ηλεκτροχημικών αντιδράσεων στους νευρώνες του, παράγει ηλεκτρομαγνητικά κύματα συγκεκριμένων συχνοτήτων, τα λεγόμενα εγκεφαλοκύματα (brainwaves). Αυτά είναι που μετράμε σε ένα εγκεφαλογράφημα και είναι άμεσα συνδεδεμένα με την κατάσταση της συνείδησής μας κάθε στιγμή.

Όταν λοιπόν ο εγκέφαλος συντονίζεται με κάποιο ΔΙΔ και ακολουθεί την συχνότητά του, σημαίνει ότι αρχίζει να παράγει εγκεφαλοκύματα της συγκεκριμένης συχνότητας με αποτέλεσμα να εμπεριέχεται σε μια νέα κατάσταση συνείδησης [2]. Αυτή που βοηθάει καλύτερα τους θεραπευτικούς στόχους που έχουν τεθεί.

Επιπροσθέτως, η μακροχρόνια χρήση ΔΙΔ δημιουργεί ένα συγχρονισμό και μία ισορροπία στα δύο εγκεφαλικά ημισφαίρια, κατάσταση που παρατηρείται σε ανθρώπους που ασκούν μακροχρόνια τον διαλογισμό, και συνδέεται με βελτιωμένη πνευματική και συναισθηματική υγεία, καθώς και εγκεφαλική λειτουργία [3].

Η χρήση του ήχου ως θεραπευτικό βοήθημα, δεν είναι βέβαια καινούργια ανακάλυψη, μιας και είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Οι αρχαίοι πολιτισμοί γνώριζαν την θεραπευτική δύναμη της μουσικής, πολύ πριν το αποδείξει η επιστήμη. Στην αρχαία Ελλάδα η μουσική χρησιμοποιούνταν ως αγχολυτική και παυσίπονη. Οι ινδιάνοι της Αμερικής, καθώς και πάμπολλες αφρικανικές φυλές χρησιμοποιούσαν ψαλμωδίες και τραγούδι στις θεραπευτικές τελετές τους. Σε Σιβηρία, Θιβέτ, Αμερική και Ασία χρησιμοποιούσαν τον ρυθμικό χτύπο ενός τυμπάνου για να αλλοιώνουν την κατάσταση συνείδησής τους και να πέφτουν σε έκσταση. Σε πολλούς διαφορετικούς πολιτισμούς και εποχές (όπως Θιβετιανοί μοναχοί, ιθαγενείς σαμάνοι στην Αμερική, ινδουιστές θεραπευτές και δάσκαλοι γιόγκι), η ψαλμωδία και ο επαναλαμβανόμενος ρυθμός χρησιμοποιήθηκαν για συγκεκριμένους σκοπούς διαλογισμού, έκστασης και θεραπείας [4].

Τα ΔΙΔ ενισχύουν τα αποτελέσματα της μουσικοθεραπευτικής παρέμβασης, παρέχοντας χωρίς κόπο τα οφέλη του βαθύ διαλογισμού: αποσυμφόρηση του στρες, μειωμένη ανησυχία, βελτιωμένη συγκέντρωση, καλύτερο ύπνο, και πολλά ακόμη [5].

 

Παραπομπές
[1]  Oster, G. (1973). Auditory Beats in the Brain. Scientific American,229 (4), 94-103.
[2] Filimon R. S. (2010). Beneficial subliminal music: binaural beats, hemi-sync and metamusic, Proceedings of the 11th WSEAS international conference on Acoustics & music: theory & applications, World Scientific and Engineering Academy and Society (WSEAS).
[3] Schreiner, I., & Malcolm, J. (2008). The Benefits of Mindfulness Meditation: Changes in Emotional States of Depression, Anxiety, and Stress. Behaviour Change, 25 (3), 156-168. DOI: 10.1375/bech.25.3.156
[4] Maxfield M. (1990). Effects of Rhythmic Drumming on EEG and Subjective Experience. San Francisco Institute of Transpersonal Psychology (PhD thesis). Cited in: Wright P. (1991). Rhythmic drumming in contemporary shamanism and its relationship to auditory driving and risk of seizure precipitation in epileptics. Anthropol Consciousness. 2 (3–4): 7–14.
[5] Liebert M. A. (2007). Binaural Beat Technology in Humans: A Pilot Study To Assess Psychologic and Physiologic Effect, The Journal of Alternative and Complementary Medicine https://doi.org/10.1089/acm.2006.6196